Ontstaan en evolutie

Zuster Stanislas werd geboren als dochter van Duits-Nederlandse ouders, welke planters waren in het toenmalig Nederlands Indië.

Haar ouders hechten veel belang aan een goede opvoeding van hun kinderen en mede omdat de opvoedingsomstandigheden in de toenmalige kolonie moeilijk waren, plaatsten zij hun kinderen in kostscholen in België en Nederland.

Op 1 september 1929 werd Denklau Carla geplaatst in de kostschool der zusters Ursulinnen te Maaseik om er Frans te leren. Tot grote verwondering van haar familie bekeerde zij zich hier tot het katholieke geloof en tegen hun wil in trad zij te Maaseik in het klooster op 15.09.1931.
Als kloosternaam koos zij Zuster Stanislas.

Zij bleef als kloosterzuster te Maaseik tot 1953 waar zij zich wijdde aan de opvoeding van jonge dames. Ondertussen studeerde zij ook verder en behaalde in 1942 het diploma van regentes in de Germaanse talen.

Op 1 februari 1954 werd Zuster Stanislas overgeplaatst naar het klooster der Zusters Ursulinnen te Hasselt.

Met zusters Angela de Merici, stichteres der Zusters Ursulinnen als voorbeeld, trok zij zich hier spoedig de problematiek aan van 'kinderen in nood'.

Een aspect hiervan was de nood aan kinderopvang. In de naoorlogse periode was ook in Hasselt de industrie in volle ontwikkeling. Veel jonge vrouwen wilden gaan werken, wat een grote nood aan kinderopvang creeërde. Bovendien waren er heel wat kinderen van sociaal zwakkeren die meer nodig hadden dan dagopvang. Zuster Stanislas begon met de hulp van een medezuster en met meer inzet en goede wil dan middelen aan het organiseren van een kinderopvang.
Zij startte haar initiatief op 7 januari 1957 in het huis 't Claverblat in de Lombaardstraat te Hasselt. De kinderen die zij opving, noemde zij naar de tekeningen van de destijds bekende Bertha Hummel : De Hummeltjes.

Dit was het begin van een onwaarschijnlijk verhaal. De Hummeltjes waren geboren.
Aanvankelijk verbleven alle opgevangen kinderen in dezelfde leefgroep. Nadien werden ze gesplitst : kinderen van werkende ouders die enkel dagopvang nodig hadden en kinderen van sociaal zwakkeren die ook 's nachts bleven. De opvang had spoedig zo'n succes dat er al snel uitbreiding nodig was.

De zusters Ursulinnen besloten het initiatief van hun medezuster te ondersteunen en bouwden een nieuw gebouw De Hummeltjes op het adres Stadsomvaart 74 te Hasselt.
Nochtans had Zuster Stanislas het niet makkelijk om het initiatief financieel rond te krijgen. Zij deed een beroep op adel en vermogenden om haar initiatief te steunen en dit lukte wonderwel.
Bij wijze van tegenprestatie zocht zij geschoolde krachten voor de kinderopvang in hun gezinnen en achteraf ontstonden hieruit vriendschapsbanden die haar bekend maakten tot aan het hof.

Gelijktijdig ontwikkelde zich vanuit De Hummeltjes een adoptiewerk van waaruit verlaten kinderen geadopteerd werden. Later werden via Zr Stanislas, voornamelijk in samenwerking met de Vreugdezaaiers, nog buitenlandse kinderen geadopteerd. Met dezelfde organisatie verzorgde zij in de zeventiger en tachtiger jaren ook de opvang van Parijse kinderen in Limburg gedurende de grote vakantie. Het kind in nood was en bleef de drijvende kracht achter het werk van Zr Stanislas.

De opvang De Hummeltjes had geschoolde krachten nodig. Bijgevolg startte Zr Stanislas in de school Vrij Technisch Instituut een opleiding kinderverzorgster en mede onder haar impuls maakte de opleiding in een tijdsspanne van enkele jaren een grote evolutie door.

Op 1 augustus 1961 werden de Hummeltjes erkend door het toenmalig Nationaal Werk voor Kinderwelziijn en werden voor het eerst, weliswaar zeer bescheiden, subsidies aan initiatieven van kinderopvang verstrekt.
In de zeventiger jaren evolueerde dit naar een echte betoelaging van gebouwen en personeel. De destijds ontwikkelde reglementeringen verplichtte de instelling wel op te splitsen in twee afdelingen : een kinderdagverblijf en een kleintjesoord.
Op 1 september 1993 richtte De Hummeltjes v.z.w.-Kindercentrum een derde instelling op nl een privaat opvanginitiatief 't Kievitje in Kiewit (Hasselt).

In de negentiger jaren met het ontstaan van Kind en Gezin (het vroegere Nationaal Werk voor Kinderwelzijn) veranderde het kleintjesoord in een Centrum voor Kinderzorg en Gezinsbegeleiding (CKG)
De werking van deze dienst kon nog onmogelijk binnen het bestaande gebouw in de Stadsomvaart en onder impuls van Zuster Stanislas, werd in 1998/1999 het CKG 't Hummelhuis gebouwd te Hasselt in de Van Caenegemlaan.
Nauwelijks drie jaar later was, omwille van nieuwe normen in de kinderopvang, ook een nieuwbouw voor het kinderdagverblijf noodzakelijk.
Deze werd eveneens opgericht in de Van Caenegemlaan, zodat beide instellingen terug verenigd waren. Van deze gelegenheid werd ook gebruik gemaakt om de buitenschoolse opvang, die nogal krap gehuisvest was in de Stadsomvaart, ook een eigen gebouw te geven.

Heel deze evolutie heeft Zr Stanislas, alhoewel reeds hoogbejaard op dat ogenblik, gestimuleerd en aangemoedigd. Tot haar laatste levensdagen bleef zij dankbaar denken aan de vele duizenden kinderen die zij een tijdelijke of blijvende thuis kon bieden.

Op 1 september 2004 werd de nieuwe campus De Hummeltjes die een echte kindercampus werd met een CKG, een kinderdagverblijf en een buitenschoolse opvang bouwkundig voltooid.

De nieuwe gebouwen werden ook in gebruik genomen op deze datum en op 17 juni 2005 officieel ingehuldigd in de aanwezigheid van talrijke prominenten.

Het ideeëngoed van Zuster Stanislas wordt via de kindercampus De Hummeltjes nog dagelijks in de praktijk omgezet en haar persoon blijft dan ook de inspiratiebron voor de werking.